| Home | Sitemap | Colofon | RSS | Printversie

Reactie van Ruud Minderaa

In het artikel ‘Druk gedrag accepteren we niet meer' (Dagblad van het Noorden, 18 september 2010) wordt gesuggereerd dat het Universitair Centrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie van Accare te snel de diagnose ADHD stelt en te veel en te snel medicijnen (zoals Ritalin) voorschrijft. Als hoogleraar-directeur inhoudelijke zaken van het Universitair Centrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie en als lid van de Raad van Bestuur van Accare kan ik me voorstellen dat ouders zich hierdoor gaan afvragen of hun kind bij het Universitair Centrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie wel de juiste behandeling krijgt. Daarom wil ik graag uitleggen hoe de diagnose ADHD bij ons in Groningen tot stand komt en hoe onze behandeling er uitziet.

Zorgvuldig

Voordat een kind bij het Universitair Centrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie de diagnose ADHD krijgt, is het uitermate zorgvuldig onderzocht. Dat gebeurt door middel van interviews met de ouders, de leerkracht en het kind zelf. Deze interviews worden niet zomaar gebruikt; het zijn onderzoeksmethodes die gekozen zijn op basis van internationaal wetenschappelijk onderzoek en (inter)nationale richtlijnen. Ook psychologische tests en medisch onderzoek kunnen deel uitmaken van het onderzoek. Een diagnose ADHD wordt pas gesteld als uit al deze onderzoeken blijkt dat bij het kind sprake is van een veelheid aan symptomen die ernstig zijn en, vooral, die het kind in sterke mate belemmeren in zijn/haar functioneren thuis, op school en in contacten met leeftijdgenoten. Veel kinderen komen ook pas bij ons centrum terecht na een lange weg van problemen en zoeken naar passende hulp.
Wanneer er geen overtuigende diagnose gesteld kan worden, stellen we géén diagnose. We kijken dan samen met de ouders en het kind of er iets anders aan de hand zou kunnen zijn en welke hulp dan geboden kan worden.
Als er wel sprake is van ADHD, stellen we met de ouders en het kind samen een behandelplan op. De eerste stap daarin is altijd het geven van goede voorlichting over de stoornis en de behandelmogelijkheden. We vertellen ouders en kinderen wat we uit wetenschappelijk onderzoek weten over de stoornis en over de effecten van behandelingen. Bij kinderen ouder dan 6 jaar overwegen we dan inderdaad - samen met de ouders en het kind - of medicatie een optie is. Uit wetenschappelijk onderzoek en uit onze ervaring weten we dat medicatie bij veel kinderen goed helpt. Niet alleen in hun functioneren thuis en op school, maar ook in hun eigen beleving. Veel kinderen met ADHD ervaren ook zelf dat ze beter functioneren als ze medicatie gebruiken. We registreren altijd zorgvuldig hoe het gaat met de klachten en eventuele bijwerkingen als het kind medicijnen gebruikt.
Als er naar de mening van de arts een indicatie is voor het gebruik van medicijnen, hebben de ouders en het kind altijd het laatste woord of dit wel of niet gebeurt. Als ouders ervoor kiezen om hun kind geen medicatie te geven, of het kind wil zelf niet, dan zijn er voldoende andere behandelmogelijkheden. Wetenschappelijk onderzoek laat namelijk ook zien dat er andere - gedragstherapeutische - behandelingen zijn die goed kunnen werken bij kinderen met ADHD. Eén van die bewezen effectieve behandelingen is oudertraining en juist ons centrum is gespecialiseerd in het geven van allerlei soorten oudertrainingen. Ook is er binnen ons centrum een ruim aanbod aan andere vormen van gedragstherapie. Medicatie is bij ons dus zeker niet de enige behandeling voor kinderen met ADHD en veel ouders en kinderen kiezen voor de alternatieven.
Als universitair centrum doen wij voortdurend wetenschappelijk onderzoek naar verbeteringen in de behandeling en naar nieuwe inzichten op het gebied van ADHD. Juist binnen ons centrum doen we van oudsher veel onderzoek naar het effect van gedragstherapeutische behandelingen, zoals bijvoorbeeld oudertraining.

Tot slot

Tot slot nog dit: de maatschappelijke discussie over de manier waarop de maatschappij omgaat met afwijkend gedrag van kinderen en de rol van medicatie daarin wordt ook binnen onze organisatie volop gevoerd. Die discussie is terecht en belangrijk en we zijn ons mede hierdoor extra bewust van onze verantwoordelijkheid in het leveren van kwaliteit en nuance in de diagnostiek en behandeling van kinderen met ADHD. Maar laten we genuanceerd blijven en niet vergeten dat er kinderen zijn met ernstige problemen die veel baat hebben bij het gebruik van medicatie. Dan zouden we het kind met het badwater weggooien, en dat kan toch niet de bedoeling zijn?