| Home | Sitemap | Colofon | RSS

Vaak brengt een behandeling van Accare beweging in een situatie die vastgelopen en hopeloos leek. Jij en je ouders leren anders tegen je problemen aan te kijken, waardoor jullie er beter mee om kunnen gaan. Dat is soms een verschil van dag en nacht.

Bij het anders omgaan met je problemen hoort ook dat jouw ouders accepteren dat jouw leven anders verloopt dan ze zich vroeger hadden voorgesteld. Ze moeten leren hun verwachtingen bij te stellen, zonder teleurgesteld of verbitterd te worden.

Wat is het doel?

Het gevaar bij kinderen met psychische problemen is dat hun ontwikkeling vastloopt. Het doel van behandeling is dat we dat er voor zorgen dat jij en je ouders weer samen verder kunnen.

Gevolgschade voorkomen

Om toch enig zicht te krijgen op wat er gebeurt tijdens een behandeling is het goed om onderscheid te maken tussen hoofdproblemen en gevolgproblemen.
Hoofdproblemen zijn bij ADHD bijvoorbeeld druk gedrag, concentratiestoornissen en eerst doen en dan pas denken.
Bijkomende problemen zijn bijvoorbeeld faalangst, minderwaardigheidsgevoelens, er al bij voorbaat van uitgaan dat je toch overal de schuld van krijgt en daar in je gedrag ook maar vast op vooruit lopen. Daar waar een gemiddeld kind misschien drie keer per dag terecht wordt gewezen, overkomt een kind met ADHD dat misschien wel dertig keer per dag. In de loop der jaren tikt dat behoorlijk aan. Dat heeft grote gevolgen voor het gevoel van eigenwaarde of lekker in je vel zitten. En in het verlengde daarvan de school waar je naar toe gaat en later je beroepscarrière. Deze verschijnselen noemen we secundaire symptomen, ofwel gevolgen op de langere termijn.

Kiezen voor korte of lange termijn?

We laten ons bij de keuze voor een behandeling beslist niet alleen leiden door de primaire symptomen, maar ook door de secundaire symptomen die kunnen ontstaan als we niet behandelen. Veel mensen hebben met name ten aanzien van medicijnen nog het idee dat niet behandelen beter is dan wel behandelen. Angst voor bijwerkingen van medicijnen speelt daarbij vaak een grote rol. Ze hebben een sterke voorkeur voor een natuurlijk beloop van de dingen en zijn tegen ingrijpen. Ze zijn bereid daarvoor soms jarenlange ellende op zich te nemen. Veelal richten deze mensen hun blik echter te eenzijdig op de primaire symptomen en op de vraag of ze zelf in staat zijn deze te verdragen. De secundaire symptomen zijn echter te beschouwen als bijwerkingen van het niet geven van medicijnen en het is de vraag of deze niet ernstiger zijn dan de bijwerkingen van medicijnen. Een belangrijk onderwerp in het gesprek met je behandelaar.

Kiezen voor objectieve of subjectieve aspecten?

Bij een behandeling maken we ook onderscheid tussen de objectieve en de subjectieve kant van een probleem.
De objectieve aspecten zijn klachten en symptomen. Bij ADHD bijvoorbeeld druk gedrag en concentratiestoornissen. Als niemand daar last van zou hebben is het geen probleem. Een probleem wordt het pas als we klachten of symptomen niet kunnen accepteren, als we ons teleurgesteld, boos, verbitterd, wanhopig, gekwetst of machteloos voelen. Als we het gevoel hebben geen goede vader of moeder te zijn, tekort te schieten, niet in staat blijken het toch heel anders aan te pakken dan onze eigen ouders, enzovoort. Allemaal subjectieve aspecten die klachten en symptomen tot een probleem maken. Aspecten die je bij jezelf serieus moet nemen en waar in onze behandelingen uitgebreid aandacht voor is. Schroom dus niet om deze belevingsaspecten met je behandelaar te bespreken.