Afweersyst. ticstoornissen

Lopende onderzoeksprojecten

Het afweersysteem speelt mogelijk een rol bij het ontstaan en verergeren van tics. Daarnaast kan ook de hoeveelheid stress waaraan iemand is blootgesteld invloed hebben op ticstoornissen. Verschillende projecten richten zich op het onderzoeken van deze factoren.

In een van de projecten wordt de relatie onderzocht tussen tics en doorgemaakte infecties. Met name infecties met de zogenaamde streptokok-bacterie hebben veel aandacht gekregen in wereldwijd onderzoek. Het zou kunnen zijn dat de antistoffen die ons afweersysteem maakt tegen de steptokok, ook schade aanbrengen aan hersenweefsel. Deze schade aan het hersenweefsel zou het ontstaan of verergeren van tics kunnen veroorzaken. In onderzoek zijn bij tic-patiënten inderdaad dergelijke antistoffen en ook zijn er eiwitten in de hersenen gevonden waarmee deze antistoffen mogelijk reageren. In dit onderzoek gaan we kijken of we de antistoffen tegen deze eiwitten ook kunnen vinden. Als we die vinden, is de vraag wat het gevolg is van de reactie tussen de antistoffen en de eiwitten. Ook zijn we benieuwd of de herseneiwitten lijken op (stukjes van de) streptokok, zodat een kruisreactie waarschijnlijk gemaakt kan worden. Dit houdt in dat het afweersysteem zich als het ware vergist en zich niet alleen richt tegen de bacterie (de streptokok), maar ook tegen gebieden van de hersenen.

Een ander project richt zich op het onderzoeken van de rol die stress speelt bij het onstaan en beloop van ticstoornissen. Tot nu toe is het niet gelukt een duidelijke relatie aan te tonen tussen de mate van stress waaraan een kind wordt blootgesteld en de ernst van de symptomatologie bij Gilles de la Tourette. Wanneer cortisolspiegels bij onderzoek worden betrokken, kunnen we waarschijnlijk meer inzicht krijgen in de stressreactie en het functioneren van de hypothalamus-hypofyse-bijnier as van kinderen met het syndroom van Gilles de la Tourette. De kinderen zullen zowel aan fysieke als aan psychologische stress worden blootgesteld, waarbij diverse metingen worden gedaan. Hun reacties zullen worden vergeleken met die van kinderen zonder ticstoornissen.